Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Πρόσφυγες, άνεργοι δεν είναι αριθμοί

Προσφυγικός καταυλισμός Ριτσώνας. Εύβοια. Ιανουάριος 2017
Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου

Δεν μπορούμε πλέον να αντιμετωπίζουμε τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον άνεργο, τον αποκλεισμένο του σήμερα, ως οικονομικό μέγεθος.
Σε αυτό το πεδίο οι κρατικοί μηχανισμοί, οι ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι εμπορικές καμπάνιες της επίπλαστης ενότητας του «όλοι μαζί μπορούμε», όλο το σύστημα διαχείρισης του δημοσίου χρήματος το οποίο προορίζεται να απαλύνει για να διαιωνίσει την νέα φτώχεια, κρίνεται επιτυχημένο. 

Με τα δικά του μέτρα, τα μέτρα της κοινωνικής ειρήνης στην οποία επικρατεί η δικαιοσύνη των ισχυρών.
Διότι καταφέρνει δυο πράγματα:
–Διαχειρίζεται, έστω με αδιαφάνεια, έστω με τη λογική των ημετέρων, το ευρω -χρήμα (για αυτό δεν αφήνει πρόσφυγα χωρίς να τον καταγράψει) και το μοιράζει σε ξενοδόχους, μεταφορείς, μανάβηδες, μπακάληδες, εργολάβους, μέσω διαγωνισμών και αναθέσεων
-Εξασθενεί τα όποια εξεγερτικά αντανακλαστικά των προσφύγων ή των ανέργων, μέσω της οικονομικής υπόσχεσης, μέσω της υπόσχεσης ότι θα ενταχτούν κάποτε στο οικονομικό σύστημα της ασύδοτης αγοράς. Κι αν ακόμη δεν το καταφέρουν ή δεν τους δοθεί η πολυπόθητη ‘ευκαιρία’, η ιδιότητα αυτή που τους έχει προσδώσει η εξουσία και εν μέρει ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αυτή του παραμελημένου και αποκλεισμένου, συμβάλλει ώστε να εξασφαλίζουν μια πνιγηρή επιβίωση.

Θα χρειαστεί να ορίσουμε τον αποκλεισμό, πέρα από τα πολύτιμα για πολλούς από μας, ψίχουλα. Είτε τα εκατό ευρώ του πρόσφυγα που αυξάνονται εάν έχει οικογένεια είτε τα διακόσια του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης.
Στο κράτος, την αγορά αναλογεί η αντιμετώπιση του καθένα ως οικονομικού μεγέθους, ως μεγέθους ώστε να επιτευχθεί η αύξηση του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος ή να πέσει – στο 23,5%...- το ποσοστό ανεργίας. Συν την αναθέρμανση της τοπικής αγοράς που θα αρπάξει από το ένα ευρώ το εμφιαλωμένο νερό-χρυσάφι μέχρι το πενήντα ευρώ δωμάτιο ή θα πλασάρει μέσω προγραμμάτων όπως το ΤΕΒΑ το φθηνό κοτόπουλο των δύο ευρώ το κιλό. Κι ασφαλώς μέσω της δημιουργίας των δήθεν κέντρων φιλοξενίας προσφύγων δοκιμάζει νέες τεχνικές καταστολής, δημιουργεί μια μόνιμη κατάσταση όπου στρώματα της κοινωνίας θα βρίσκονται μονίμως εκτός επίσημης οικονομίας, θρέφει πολιτικές – κομματικές καριέρες ανθρώπων που διαπρέπουν στην διαχείριση της φιλανθρωπίας με μισθούς των δυο και τριών χιλιάδων ευρώ ή είναι ικανοί να δηλώσουν ανερυθρίαστα ότι οι άνεργοι μπορούν να ζήσουν και με ένα πιάτο γεμιστά.

ΠΟΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ:
Στους αλληλέγγυους, ωστόσο, δεν μπορεί να προτάσσεται η οικονομική διάσταση, παρόλο που κομμάτι τους θέτει, με μια διαρκή αναρχο-μαρξιστική τύφλωση, την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου ως πανάκεια για την άρση της πολλαπλής καταπίεσης.
Τι είδους ένταξη μπορεί να διεκδικεί κανείς για τους αποκλεισμένους; Συμμετοχή στο στημένο παιχνίδι του οικονομικού εκβιασμού της κρατικά σχεδιασμένης αγοράς ή εθελούσια ένταξη σε κοινότητες οι οποίες προτάσσουν, επιδιώκουν, υλοποιούν την αυτοδιαχείριση της παραγωγής, με άμεση δημοκρατία και συνύπαρξη στη βάση μιας κοινότητας των αναγκών και επιθυμιών;
Το πρώτο μοιάζει εύκολο – μπαίνεις, βγαίνεις, με τον απαραίτητο διαμεσολαβητή, είτε τον λένε ΜΚΟ είτε τον λένε σωματείο, συλλογικότητα, οργάνωση, στην καπιταλιστική παραγωγή. Ξεδιαλέγεις ανακυκλώσιμα σκουπίδια, ξεριζώνεις κρεμμύδια, σουλουπώνεις δελτία τύπου. 
Στην άλλη περίπτωση, εκείνην της κοινότητας σε αστικό, περιαστικό, αγροτικό επίπεδο, υπάρχει η δυνατότητα το προϊόν της εργασίας να συμμετέχει σε έναν κόσμο των κοινών, ο οποίος δειλά δειλά εμφανίζεται στο προσκήνιο, αρκεί να μην γοητευτεί εκ νέου από τις γερασμένες σειρήνες του κυβερνητισμού.
Η εγχώρια και ευρωπαϊκή εξουσία κατασκευάζει μια ενδιάμεση ζώνη αποκλεισμού από την οποία ο πρόσφυγας, ως οικονομικό και νομικό υποκείμενο, μπορεί να βγει μέχρι ενός ορίου. Από το καμπ στα Οινόφυτα, τη Θήβα, τις Θερμοπύλες, τη Ριτσώνα βγαίνεις. Από το συρματόπλεγμα μετά την Ειδομένη, την Κακαβιά, το λιμάνι της Πάτρας ή το αεροδρόμιο, όχι. Το έθνος κράτος, που καταρρέει, θέτει το όριο μετακίνησης. Υψώνει τείχη για όλους.
Δεν διαφέρει πολύ η κατάσταση του ανέργου ή ημιαπασχολούμενου τον οποίο επιχειρούν δήθεν να ξεκουνήσουν οι ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης ώστε να τον εντάξουν στην παραγωγική διαδικασία ώστε μέσω της κατανάλωσης να επιστρέψει το χρήμα στους γίγαντες της αγοράς.
Από το σπίτι – αν δεν το χρωστάς στην τράπεζα, αν δεν τρέμεις μήπως σου κόψουν νερό ή ρεύμα, αν δεν τρέχει το νοίκι – βγαίνεις, εκτός αν έχεις βυθιστεί στην survivor νιρβάνα ή την ανεξέλεγκτη φεισμπουκική ματαιότητα. Χωρίς χρήμα ωστόσο περιορίζονται οι δυνατότητες με επιπτώσεις και στην κοινωνικοποίηση του ατόμου.

ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΡΟΙ
Όλα τα παραπάνω υπενθυμίζουν τον φαντάρο. Σε αυτήν τη ρότα, λοιπόν, του στρατοπεδευμένου ανθρώπου μπορούμε, ενδεχομένως, να εξηγήσουμε και κοινωνικές συμπεριφορές όσων ελπίζουν να την βολέψουν και φέρονται αναλόγως.
Η κοινότητα, στο πλαίσιο μιας δυναμικής ανασύνθεσης του δημόσιου χώρου, του χώρου των κοινών, αποτελεί μια δυνατότητα. Για όλους και με όλους.
Πέρα από τα δακρύβρεχτα αφιερώματα και τις εκ του ασφαλούς αναρτήσεις, πέρα από τις φαντασιώσεις περί επαναστατικών υποκειμένων, το κλείσιμο όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης προσφύγων – δήθεν φιλοξενίας - αποτελεί ένα ώριμο αίτημα.
Αίτημα το οποίο ταυτόχρονα απαιτεί την ενεργοποίηση όλων μας ώστε να κατοχυρωθεί η συμμετοχή των προσφύγων ως πολιτών στον δημόσιο χώρο, ως χώρου επικοινωνίας και πολιτικών αποφάσεων, στον οποίο οι διαχωρισμοί με βάση το χρώμα, τη φυλή, την προέλευση, τον μισθό, δεν θα έχουν σημασία και θα ενοποιούν τους αποκλεισμένους σε μια απελευθερωτική προοπτική οικολογικής και οικονομικής δημοκρατίας. Σε μια προοπτική όπου οι άνθρωποι δεν θα είμαστε αριθμοί.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου